Arts Specialist in Opleiding - Jaar 3, deel 2b: inwendige geneeskunde
Hoe laten we een saaie stageplaats sneller passeren? Door iets te breken tiens en vijf weken op ziekteverlof te gaan!
Excerpt uit een boek geschreven door één of andere assistent:
"Donderdag 16 juni 2005
Ik zei tegen een patiënt dat zijn MRI pas over een week zou plaatsvinden en hij dreigde mijn beide benen te breken. Mijn eerste gedachte was: Nou, dan hoef ik in elk geval een paar weken niet te werken. Ik stond op het punt hem een honkbalknuppel aan te reiken."
Mijn eerste gedachte nadat ik tijdens het schaatsen onderuit was gegaan en vol op mijn linker arm terecht gekomen: "Holy shit dat doet pijn". Mijn tweede gedachte, toen ik de kronkel in mijn pols zag: "YES, ik mag 6 weken thuisblijven!"
Mijn collega's: "Oh zalig! Wij zouden eigenlijk ook wel eens iets willen breken zo!"
Je moet er niet lang bij stil staan om te beseffen dat dit toch een verontrustende trend is onder ons artsen in opleiding. Die jonge mensen die voor de populatie moeten zorgen. Zelf worden ze het minst verzorgd en feitelijk zelfs naar het randje van de afgrond geduwd. Nog het meeste door zij die eigenlijk in zouden moeten staan voor onze opleiding. Geen preventie. Geen haan die er naar kraait. En als je de afgrond in valt "ben je niet gemaakt voor deze job". Gelukkig zijn er enkele assistenten die het heft in handen nemen en via een vereniging proberen wat dingen te doen bewegen in dit oude, logge en verroeste systeem. Een werk van lange adem.
ANYWHO.
Met een week een gips tot boven mijn elleboog viel er niet veel meer te doen dan gedwongen te rusten. Nadat ik geopereerd werd was ik al iets meer mobiel maar liep mijn leven toch nog aan enkele versnellingen lager. Ik kon niet gaan lopen, niet gaan klimmen, niet fietsen of autorijden. Ik deed alles te voet of met het openbaar vervoer, wat extreem traag lijkt/is. Gelukkig had ik toch niks anders te doen en leerde ik echt onthaasten en mezelf niet meer uit de weg te lopen.
Na 5 weken stilzitten ging ik terug aan het werk. Ondertussen mijn draai gevonden in het dagziekenhuis cardiologie: weten wat er van je verwacht wordt en dit vlotjes uitvoeren. Elke dag opnieuw. Weinig uitdaging, maar comfortabel.
Nadien stond ik nog één maand op een dagziekenhuis oncologie (chemotherapie) en toen brak corona uit. Alle assistenten urgentiegeneeskunde werden teruggeroepen naar de spoed om daar ondersteuning te bieden.
Supervisie bereidde zich voor op het ergste: we kregen wat leken astronauten-pakken, strikte regels en protocollen, de spoed werd in twee gedeeld in een "vuile" en "propere" zone en patiënten werden aan de hand van een vragenlijst in één van de twee zones geplaatst.
Geplande vakanties werden plotsklaps geannuleerd, en nadien werden de vluchten ook gewoon geschrapt. We mochten en konden niks anders meer dan alleen maar gaan werken.
Voor de gemiddelde bevolking werd de zorgsector plots bemand door "helden" en kregen we massa's bedankingen in de vorm van eten, bloemen, snoepgoed en een vaste kookmama die ons altijd van verse maaltijden voorzag. Onze keuken op spoed was gedurende een week of twee een opslagplaats aan eten geworden.
Wij als assistenten op de spoed lieten het allemaal een beetje over ons heen komen. Voor ons was het werk zoals anders, alleen dat er nu bijna géén patiënten meer kwamen (schrik voor de hot-zone) en we ons 3 uur in warme pakken moesten heisen (zeer schappelijk eigenlijk in vergelijking met andere diensten en ziekenhuizen).
We zagen patiënten met COVID, deden de eerste onderzoeken en lieten hen opnemen. Volgende.
Ik heb vaak gedacht aan de artsen en verpleging die deze patiënten dag in dag uit verder moesten verzorgen tijdens hun opname. In contact staan met familie. Bezoek weigeren. De emoties... Onze zijde van het verhaal was allemaal zeer dragelijk. Hetgeen wat voor ons spoed-volk mentaal het zwaarst viel, was dat eenmaal thuis we met niemand konden afspreken en gewoon boodschappen doen een zeer bevreemdende en onaangename ervaring was doordat de gewone bevolking in een constante staat van panische stress liep. Gaan werken was onze ontsnapping naar het normale.
Normaal zou ik begin mei van ziekenhuis veranderen, maar niemand mocht roteren opdat we niks zouden verspreiden. Mijn periode werd met een maand verlengd. 1 juni was alles min of meer onder controle en verhuisde ik voor de laatste 2 maanden van mijn 3e jaar naar de dienst geriatrie in een ander ziekenhuis (waar ik ook anesthesie en pediatrie heb gedaan). Nu ben ik zaalarts voor een geriatrische populatie, en ik vind het leuker dan ik had verwacht. Zoals gewoonlijk na een maand heb ik het idee volledig ingewerkt te zijn en moet ik weer mijn best doen om een uitdaging te vinden. Het managen van een zaal probeer ik elke dag beter te doen. Het is rustig nu, waardoor ik tijd over heb om mijn komende jaar voor te bereiden.
Ik heb namelijk een contract getekend om vanaf 1 augustus één jaar te gaan werken op de spoedgevallendienst van het ziekenhuis in Bonaire (de Nederlandse Antillen)!
Gezien ik ondertussen hier in Belgie een appartement en een auto heb gekocht en ik nooit een spaarder ben geweest, kon ik niet anders dan toch te gaan werken komend jaar. Het moest een jaar van onthaasten worden waarbij ik mijn eigen tijdsindeling bepaal, maar dat gaat het toch ook een beetje worden. Het maakt een wereld van verschil dat ik dit volledig zelf heb uitgezocht, aan mijn voorwaarden, ik alleen maar spoed zal doen, mijn werkweek niet langer is dan 40 uur en ik in een volledig andere wereld zal verblijven (die maar een beperkte oppervlakte van 288km² heeft). Tijd om mijn batterijen te laden, mijn comfortzone te verlaten, mezelf weer tegen te komen. DIT is eigenlijk waar ik al 13 jaar naartoe werk: een land uitkiezen om er dan te gaan wonen en werken met een skill die ik na al die tijd dan ondertussen toch vergaard heb! Hoog tijd om te gaan.
Nog een kleine 3 weken!
Excerpt uit een boek geschreven door één of andere assistent:
"Donderdag 16 juni 2005
Ik zei tegen een patiënt dat zijn MRI pas over een week zou plaatsvinden en hij dreigde mijn beide benen te breken. Mijn eerste gedachte was: Nou, dan hoef ik in elk geval een paar weken niet te werken. Ik stond op het punt hem een honkbalknuppel aan te reiken."
Mijn eerste gedachte nadat ik tijdens het schaatsen onderuit was gegaan en vol op mijn linker arm terecht gekomen: "Holy shit dat doet pijn". Mijn tweede gedachte, toen ik de kronkel in mijn pols zag: "YES, ik mag 6 weken thuisblijven!"
Mijn collega's: "Oh zalig! Wij zouden eigenlijk ook wel eens iets willen breken zo!"
Je moet er niet lang bij stil staan om te beseffen dat dit toch een verontrustende trend is onder ons artsen in opleiding. Die jonge mensen die voor de populatie moeten zorgen. Zelf worden ze het minst verzorgd en feitelijk zelfs naar het randje van de afgrond geduwd. Nog het meeste door zij die eigenlijk in zouden moeten staan voor onze opleiding. Geen preventie. Geen haan die er naar kraait. En als je de afgrond in valt "ben je niet gemaakt voor deze job". Gelukkig zijn er enkele assistenten die het heft in handen nemen en via een vereniging proberen wat dingen te doen bewegen in dit oude, logge en verroeste systeem. Een werk van lange adem.
ANYWHO.
Met een week een gips tot boven mijn elleboog viel er niet veel meer te doen dan gedwongen te rusten. Nadat ik geopereerd werd was ik al iets meer mobiel maar liep mijn leven toch nog aan enkele versnellingen lager. Ik kon niet gaan lopen, niet gaan klimmen, niet fietsen of autorijden. Ik deed alles te voet of met het openbaar vervoer, wat extreem traag lijkt/is. Gelukkig had ik toch niks anders te doen en leerde ik echt onthaasten en mezelf niet meer uit de weg te lopen.
Na 5 weken stilzitten ging ik terug aan het werk. Ondertussen mijn draai gevonden in het dagziekenhuis cardiologie: weten wat er van je verwacht wordt en dit vlotjes uitvoeren. Elke dag opnieuw. Weinig uitdaging, maar comfortabel.
Nadien stond ik nog één maand op een dagziekenhuis oncologie (chemotherapie) en toen brak corona uit. Alle assistenten urgentiegeneeskunde werden teruggeroepen naar de spoed om daar ondersteuning te bieden.
Supervisie bereidde zich voor op het ergste: we kregen wat leken astronauten-pakken, strikte regels en protocollen, de spoed werd in twee gedeeld in een "vuile" en "propere" zone en patiënten werden aan de hand van een vragenlijst in één van de twee zones geplaatst.
Geplande vakanties werden plotsklaps geannuleerd, en nadien werden de vluchten ook gewoon geschrapt. We mochten en konden niks anders meer dan alleen maar gaan werken.
Voor de gemiddelde bevolking werd de zorgsector plots bemand door "helden" en kregen we massa's bedankingen in de vorm van eten, bloemen, snoepgoed en een vaste kookmama die ons altijd van verse maaltijden voorzag. Onze keuken op spoed was gedurende een week of twee een opslagplaats aan eten geworden.
Wij als assistenten op de spoed lieten het allemaal een beetje over ons heen komen. Voor ons was het werk zoals anders, alleen dat er nu bijna géén patiënten meer kwamen (schrik voor de hot-zone) en we ons 3 uur in warme pakken moesten heisen (zeer schappelijk eigenlijk in vergelijking met andere diensten en ziekenhuizen).
We zagen patiënten met COVID, deden de eerste onderzoeken en lieten hen opnemen. Volgende.
Ik heb vaak gedacht aan de artsen en verpleging die deze patiënten dag in dag uit verder moesten verzorgen tijdens hun opname. In contact staan met familie. Bezoek weigeren. De emoties... Onze zijde van het verhaal was allemaal zeer dragelijk. Hetgeen wat voor ons spoed-volk mentaal het zwaarst viel, was dat eenmaal thuis we met niemand konden afspreken en gewoon boodschappen doen een zeer bevreemdende en onaangename ervaring was doordat de gewone bevolking in een constante staat van panische stress liep. Gaan werken was onze ontsnapping naar het normale.
Normaal zou ik begin mei van ziekenhuis veranderen, maar niemand mocht roteren opdat we niks zouden verspreiden. Mijn periode werd met een maand verlengd. 1 juni was alles min of meer onder controle en verhuisde ik voor de laatste 2 maanden van mijn 3e jaar naar de dienst geriatrie in een ander ziekenhuis (waar ik ook anesthesie en pediatrie heb gedaan). Nu ben ik zaalarts voor een geriatrische populatie, en ik vind het leuker dan ik had verwacht. Zoals gewoonlijk na een maand heb ik het idee volledig ingewerkt te zijn en moet ik weer mijn best doen om een uitdaging te vinden. Het managen van een zaal probeer ik elke dag beter te doen. Het is rustig nu, waardoor ik tijd over heb om mijn komende jaar voor te bereiden.
Ik heb namelijk een contract getekend om vanaf 1 augustus één jaar te gaan werken op de spoedgevallendienst van het ziekenhuis in Bonaire (de Nederlandse Antillen)!
Gezien ik ondertussen hier in Belgie een appartement en een auto heb gekocht en ik nooit een spaarder ben geweest, kon ik niet anders dan toch te gaan werken komend jaar. Het moest een jaar van onthaasten worden waarbij ik mijn eigen tijdsindeling bepaal, maar dat gaat het toch ook een beetje worden. Het maakt een wereld van verschil dat ik dit volledig zelf heb uitgezocht, aan mijn voorwaarden, ik alleen maar spoed zal doen, mijn werkweek niet langer is dan 40 uur en ik in een volledig andere wereld zal verblijven (die maar een beperkte oppervlakte van 288km² heeft). Tijd om mijn batterijen te laden, mijn comfortzone te verlaten, mezelf weer tegen te komen. DIT is eigenlijk waar ik al 13 jaar naartoe werk: een land uitkiezen om er dan te gaan wonen en werken met een skill die ik na al die tijd dan ondertussen toch vergaard heb! Hoog tijd om te gaan.
Nog een kleine 3 weken!
Reacties