Arts Specialist in Opleiding - The Sabbatical

 Tijd voor een update!

Op 03/08/2020 landde ik op het eiland dat Bonaire heet, en waar ik tekende om een jaar te vertoeven tijdens de ongeplande (en toen ook even in de luwte) maar wereldwijd woedende coronacrisis.

De eerste dagen waren leuk, maar het gemiddelde van de eerste maanden was hard. Ik miste zoveel: mijn oude leven inclusief hobby's, mijn vrienden die ik net terug weer een beetje begon te zien na de eerste corona-piek, het was hier heet en vochtig en de Nederlanders hadden moeite met mijn Belgisch (en dan vooral op het werk). Ik kon elke dag op een strand gaan liggen en snorkelen/duiken, maar ik was ongedurig en het leven was te tam en te heet naar mijn goesting. Op het werk leek het terug naar af. Ik sta op de spoed maar mijn functie lijkt gereduceerd tot de uitvoerende macht van de specialisten en de administratieve slaaf. Helemaal geen technische vaardigheden meer, geen MUG-ritten, niks spannend (mijn eerste reanimatie gezien vorige week, na 6.5 maand). Het leven hier is natuurlijk ook niet wat het was doordat er door de corona geen cruisschepen meer zijn die meestal volgeladen worden met bejaarde en medisch fragiele Amerikanen zonder zorgverzekering die dan vaak op een monsterschip in de Caraïben helemaal ontregelt en ik akute nood geraken en gedumpt worden in ons kleine ziekenhuis. Of dat heb ik toch van horen zeggen hier.
Ondertussen had ik er ook niks beter op gevonden dan vlak voor mijn vertrek uit België een lief op te scharrelen zonder echt een idee te hebben waar dat naartoe leidde. Nee nee, niks serieus. Om dan vervolgens wel elke dag op What's App rond te hangen. 

Na 3 maanden (!) leek het opgedwarrelde stof in mijn hoofd eindelijk wat neer te dalen en begon ik me eindelijk wat minder af te zetten tegen mijn nieuwe leven. De winter kwam toe in België en daarmee ook het besef dat de dagen daar donkerder, korter en kouder waren. Met de winter kwam daar ook de tweede corona-golf, en ging alles weer op slot. Toen kwam het besef dat ik me op één van de betere plaatsen bevond om deze pandemie uit te zitten (het aantal besmettingen hier piekte even in september tot ong. 150 maar daalde algauw weer). Ik miste nog steeds mijn oude leven maar het was nu eindelijk doorgedrongen dat ik dat in België toch ook niet meer had. Tijd om me te focussen op mijn leven hier. Ook dat ge-What's App begon ik beu te worden, het voelt toch steeds alsof je met één been nog steeds elders staat in plaats van volledig aanwezig te zijn in het hier en nu. Een lange afstandsrelatie wou ik niet, ging toch niet werken, kappen ermee. Op dat moment was alles in België weer net twee weken gesloten en een week later stond dat lief hier op Bonaire (en nu 3.5 maand later zit hij hier nog!).

Dus, hoe is het leven hier? Rustig, klein eiland, leuke dingen zijn waanzinnig duur, ik duik en ik jaag op koraalduivel (aka lionfish) die ik vervolgens klaarmaak in ceviche (ook een nieuwe skill, die ceviche). Ik huur een huisje en ik heb een eilandautootje (dat wilt zeggen een jeepje uit het jaar 1998 met een zekere gradatie aan roest) gekocht die ik probeer zo goed mogelijk te behandelen en zelf te repareren (gelukkig heb ik ondertussen ook een old school mechanieker gevonden als zoiets van mentor). Ik heb ondertussen zelfs een hond (en dus ook een lief).
De corona is hier 2x gepiekt. De eerste keer werd het luchtruim quasi gesloten en gingen alle restaurants dicht, de tweede keer zelf dat niet meer. Iedereen leeft hier buiten, het aantal personen per vierkante kilometer hier bedraagt ongeveer 70 (in vergelijking met 2143 in Antwerpen!!). Het is perfect mogelijk om afstand te houden en een min of meer normaal leven te leiden aangezien alles buiten gebeurt. Winkelen en werken doen we met een mondmasker (ik heb er twee met de Bonairiaanse vlag). Besmette personen worden geisoleerd en er wordt contacttracing gedaan. Het huidige aantal actieve besmettingen bedraagt 13. De vaccins zijn as we speak op het vliegtuig onderweg naar hier. De eerste vaccinaties gaan volgende week van start.

Ik ben over de helft van mijn tijd hier wat wilt zeggen dat mijn oude verplichtingen zich weer aan de horizon laten zien. Ik moet mijn opleidingsjaar in het buitenland op poten zetten, ik moet me gaan klaarmaken voor mijn Europees examen urgentiegeneeskunde en ik moet werk gaan maken van mijn master-paper (ik heb zelfs nog geen onderwerp). Om me terug aan te passen aan mijn Belgische thuis ga ik waarschijnlijk toch een maandje eerder terug komen. Mezelf de tijd gunnen familie en vrienden te zien (op afstand nog steeds, I'm sure), te wennen aan het binnenshuis leven en mijn kleine tuintje. En aan de 2143 personen per vierkante kilometer (waarom verschiet iedereen toch van de snelle verspreiding van een virus??).

Dus nu ga ik nog maximaal profiteren van het relaxte leven hier!