Learning to share the house with Huntsman Spiders.

 Het is weer even geleden, maar de nood om dingen op te schrijven voor later is er weer.

Na anderhalf jaar voorbereiden en plannen zijn wij op 3 augustus geland in Adelaide, Australië. Een droom die al 20 jaar in mijn hoofd zit en waar ik op een bewuste of onbewuste manier toch altijd naartoe heb gewerkt. Maar als je me zou vragen waarom moet ik het antwoord schuldig blijven. 

Mijn vriend heeft diezelfde onverklaarbare drang ook altijd al gehad. Wanneer ik hém vraag waarom, is het antwoord 'Het ei van oom Trotter' (onze gezamenlijke verzameling Marc De Bel boeken is één van onze grotere gemene delers), waarin een ongelukkig en onpopulair jongetje een avontuurlijke oom heeft die hem uiteindelijk meeneemt naar Papua-Nieuw-Guinea en waar hij helemaal ondergedompeld wordt in een andere cultuur midden in de natuur, waardoor hij helemaal zichzelf kan zijn. En ritueel zijn oorlel gepierced krijgt.

Onze drang naar Australië lijkt dus eerder cultureel ingegeven te zijn. Naast het Ei van Oom Trotter waren daar ook TV-programma's  zoals 'Neighbours', 'Skippy the Bush Kangaroo', 'Crocodile Dundee' en Steve Irwin the crocodile hunter. Het komt er eigenlijk op neer dat we in Europa dwepen met Australië als het land van het avontuurlijke buitenleven (zoals we dwepen met de US of A als het land van melk en honing), en dat leek me wel iets.

Na mijn jaar Bonaire, waar ik mentaal toch diep ben gegaan, en misschien ook de omvang van deze stap (financiëel echt geen lachertje, administratief totaal geen overzicht te krijgen) ben ik natuurlijk zenuwachtig dat ik het hier niét leuk ga vinden. Australië heeft namelijk ook een gekende racistische ondertoon met een draconisch en mensonterend migratie-beleid; tot mijn grote shock ook de grootste CO2-voetafdruk ter wereld (nog erger dan de V.S.), vlees met vlees als nummer één maaltijd, en naar het schijnt toch ook wel een heel erge macho-cultuur.

Maar na onze eerste dag in de suburbs van Adelaide ben ik al iets meer gerust. Australian magpies zingen er op los ('Van waar komt die muziek? Er is iemand precies een deuntje aan het fluiten!'). Het zicht vanop ons terras op de lichtjes van Adelaide aan de horizon en de ondergaande zon begeleid door een lachende kookaburra in de verte. Onze tuin is een groene oase met tropische planten en citrusbomen... Noch op Bonaire, noch in Oeganda had ik dit tropische, andere-wereld-gevoel op dag één (hoewel beiden zeker ander-werelds waren). En ja, er ligt kangoeroevlees in de supermarkt en iedereen spreekt je aan met 'Hello, how are ya!' op een toon alsof ze je al jaren niet meer gezien hebben.

Het allerbelangrijkste detail heb ik wel een beetje onderschat. Australië is ook het land van de...spin. 

Mijn spinnenfobie is weer aangewakkerd door het steriele karakter van de Belgische huizen. Klein detail dat ik vergat toen ik ja zei op een huis grenzend aan een natuurpark. De eerste kanjer in de tuinzetel heb ik al gemist (dank u vriend), maar de tweede in huis niet. Ik heb geen problemen met schorpioenen en slangen, muizen en ratten, insecten allerhanden, maar spinnen...
Om mezelf 'gerust' te stellen googelde ik 'huntsman spider', de soort die hier in en rond het huis rondwaart. Dat was een fout. Nu heb ik gezien dat de spin in huis nog maar een baby is. Nog nooit heb ik zo op mijn tippen door een huis gelopen, me sterk bewust van een mogelijke joekel op muren/plafond/vloer/zetel/bed/douche/OVERAL!!

De huntsman spider (known by this name because of their speed and mode of hunting, weeral een detail dat ik niét hoefde te weten) is nochtans een brave en ruimt zoals elke goede spin andere insecten en minder brave spinnen op. 't Schijnt. Naar 't schijnt kan het vrouwtje ook wel pijnlijk bijten ter defensie. Maar een schorpioen kon ook steken, die wetenschap is niet wat ervoor zorgt dat ik zo panisch ben. Het onlogische van mijn fobie zorgt er zelfs voor dat ik liever een zwarte weduwe in mijn schoen tegenkom dan een bloody huntsman op mijn muur. Dat beloofd...

Zicht op de zonsondergang en de lichtjes van Adelaide.