Would you like that in a cup or a mug?

 Jetlag's a bitch.

Om 6u deze morgen wakker (na vier uur slaap) met het rusteloze gevoel dat ik nog vanalles te doen had. Drie uur later terug in bed gekropen om mezelf er om 12u30 weer uit te sleuren. Vriend heeft gewoon twaalf uur aan een stuk geslapen.
Plan opgesteld voor de dag, we moesten absoluut uit huis en wat frisse wind door ons hoofd laten waaien.

Gisteren waren we in de buurt al een bakery tegengekomen, dus eerste stap op ons plan was daar deftige koffie te gaan drinken (het huis waar we ingetrokken zijn heeft quasi geen essentials, dus het was al twee dagen water in een kookpot met een paar scheppen koffie erbij. Verdienstelijke poging van vriend maar dat doet het hem echt niet.). Een egg/bacon en beef/mushroom pastry was ons ontbijt, om drie uur 's middags. De dame achter de toog vroeg of we onze koffie in een kop of een mok wilden, een zeer verwarrende vraag en iets waar volgens mij niemand ooit in zijn leven bij heeft stilgestaan. We kregen het in een kop geserveerd terwijl ik het verschil tussen de twee vroeg (anders had ik het hier nooit kunnen uitleggen). Nu ik weet dat dit hier een serieuze vraag is zal ik mijn persoonlijke voorkeur daarover eens onder de loep nemen...

Nadien verder te voet naar een supermarkt waar we een buskaart konden kopen, cash afhalen en gelijk nog wat boodschappen doen. Onderweg een Bialetti gescoord, kwestie van morgen sneller up and running te geraken.

Met zakken vol boodschappen te voet terug naar huis. De straten hier doen heel erg American suburbia aan (toch de indruk die ik daarvan heb vanop teevee). Huizen met alleen maar gelijkvloers in een mix van stijlen tussen ultra-sjieke barokke villas met een strak groen gazon en tennisveld, naar basics met wat lijkt op golfplaten daken en een warrige tuin. Straten zijn rechtlijnig en saai, echte oversteekplaatsen voor voetgangers zijn er niet in de kleinere straten. De grote wegen zijn tweebaans in elke richting, en daar denderen Amerikaanse (weeral) camions met twee opleggers aan een rotvaart voorbij, die toch maar 60km/u zou mogen zijn. Aan verkeerslichten een knop om te mogen oversteken, die 2x zo groot is als de knoppen in Europa. Het sein dat je over mag is... een soort van computerspel "pweep" gevolgd door een ritmisch sein, heel anders dan het korte getik bij ons. De bel op de bus als je er bij de volgende halte eraf wilt is trouwens ook heel...melodisch? Om trouwens nog maar te zwijgen over onze deurbel (ik heb wel een knop gevonden waarbij ik na een 10-tal opties toch een, weliswaar opnieuw melodische, ding-dong vond. Ik schrijf hier ook maar gewoon op wat ons opvalt...).

Bomen, struiken, bloemen, vogels... Zijn quasi allemaal herkenbaar mediterraans of onherkenbaar tropisch. Ordinaire duiven (waar ik zo teleurgesteld van was dat ze die in Oeganda óók hadden) zijn we nog niet tegengekomen. Mussen, vinken, eksters, kraaien... ook nog niet! Wel papegaaien in alle formaten en kleuren, veel magpies en nog andere kleinere vogels die ik nog nooit eerder gezien heb. Die border control lijkt toch iets te doen! Ik weet niet goed of mijn verbazing over de variatie in fauna en flora hier te maken heeft met dat ik het veel Europeser verwachtte, of dat het hier écht exotischer is. Ik ben op genoeg plaatsen geweest die ook onder die categorie zouden moeten vallen, maar op één of andere manier hadden die toch niet hetzelfde effect op mij.

De kassierster in de supermarkt vroeg of we op vakantie waren. En zoals de man die de electriciteit kwam heraansluiten vroeg waar we vandaan waren gezien ons accent EN een de man in de bar waar we daarstraks een cocktail dronken ons aanstaarde terwijl we Nederlands spraken, denk ik dat hier niet veel toeristen komen. Ze lijken alleszins niet onverschillig. En zo vriendelijk dat we ons boertige Belgen voelen doordat we in vergelijking zeer kort en efficiënt lijken te willen communiceren (not an option here).

We hebben nog een busrit naar het centrum gedaan (10 min naar de bushalte, 15 min op de bus, 10 min wandelen = best lang) maar gezien het om 17u30 al donker wordt was dat ook meer om nog wat buiten te zijn. In de gietende regen terug aan de halte thuis uitgestapt, natuurlijk helemaal niet gekleed hierop.

Serieus aan het overwegen om snel een auto te kopen. En twee fietsen. Tot nu toe is heel dit Australië-idee vooral één grote money pit waar ik geld in blijf smijten omdat iedereen blijft herhalen dat je dat dubbel en dik terug verdiend (wat echt wel goed mogelijk is). Maar dat zal dus pas over het verloop van een paar maanden zijn vrees ik.

Nu is het 3u 's nachts, en weer geen slaap. Morgen toch wekker om 8u en proberen heel de dag wakker te blijven (Bialetti)!

Oh, en trouwens, onze huisspin, ik heb hem Boris gedoopt (weet ik veel of het een jongen of een meisje is). Fobieën worden getackeld met (gecontroleerde!) blootstelling, en na het zien van de andere enorme formaten prijs ik mezelf gelukkig met dit kleintje. Mijn anxiety level was een pak kleiner vandaag. Tot de schoonbroer er niet beter op vond een filmpje door te sturen met de titel 'Big spider attacks daddy' en een screenshot van een poging een mega-tupperware pot over een spin te krijgen. Resultaat (ZONDER HET FILMPJE TE OPENEN!): een adrenaline-piek iedere keer mijn vriend mijn arm vastpakte, wees en 'kijk!' riep om o.a. de Bialetti (nota bene) en daarna elke kleurige papegaai in de bomen aan te duiden... *facepalm*.

Ondanks afspeuren van alle (majesteuze!) eucalyptusbomen in de buurt, is dit de enige koala die we tot nu toe gespot hebben.

Dali's olifant, Rundle Mall.