Settling in

 Het leven hier is nog een beetje beperkt aangezien ik nog geen idee heb wanneer mijn eerste loon gestort wordt, maar dankzij mijn shifts in het ziekenhuis heb ik toch al het gevoel mijn plaatsje te vinden. 

Mijn looptrainingen (gratis hobby!) zijn ook weer redelijk regelmatig; Gelukkig want mijn conditie is een drama. Na een iets te zwaar loopje van ocharme 40min heb ik vervolgens de rest van de dag een 'moe hart' en schiet ik bij een rustige platte wandeling in de uren nadien al in een SVT. Dat is iets nieuws sinds Bonaire, een hart dat aan 200/min tikt zonder dat ik iets noemenswaardig doe. Not good, en ik probeer echt goed naar mezelf te luisteren en niet te pushen, veel slapen, voldoende drinken en niet overdrijven met koffie en alcohol. Gelukkig is het lopen voorlopig maar 3 sessies per week van een half uur. In het begin met veel wandelen bij om mijn hartslag binnen de gewenste zone te houden, maar dankzij de heuvels in de wijk lijk ik ook wel heel snel te verbeteren. Trailrunnen in the hills hier zal wel niet voor dit jaar zijn denk ik! En ook de marathon die ik voor ogen heb in mei moet ik misschien wijselijk verminderen naar een 1/2e marathon. Het draait immers om het regelmatig lopen zelf, niet het doel...

Het werk blijft vermoeiend, na shiften van 10u ben ik een beetje dood en altijd blij dat na 2 of 3 shiften ik minstens een dag vrij heb. De hiaten in mijn kennis beginnen terug boven te komen, zeker nadat ik gisteren ineens 4 oogproblemen voorgeschoteld kreeg. De spoed hier is uitgerust met een zeer uitgebreid arsenaal aan onderzoeksapparatuur, alleen ken ik daar bitter weinig van (in België worden ogen na een basic onderzoek nogal snel doorverwezen naar de oftalmoloog). En zo zijn er nog wel probleempjes waarmee patiënten binnen komen en ik denk 'oh crap, dit is te lang geleden'.
Vanaf morgen begin ik aan mijn nachtreeks van 4, toch wel spannend. Ik merk ook dat ik 's nachts echt niet zo goed functioneer als overdag, dus ik hoop gewoon een hoop failproof tactieken eigen te maken om mensen veilig door de nacht te loodsen.

De afgelopen maanden ben ik tot het besef gekomen (echt wel een aha-moment) dat ik mogelijks een milde vorm van ADHD heb. Ik zeg mild omdat ik erin geslaagd ben te komen waar ik nu sta, maar er zijn verschillende puzzelstukjes die ineens op zijn plaats vallen. Ik heb het gevoel dat ik nu, oh cliche, mezelf kan toestaan te aanvaarden hoe ik functioneer en zo ook liever te zijn voor mezelf.
Die failproof technieken die ik wil op het werk bijvoorbeeld. Ik heb nooit een deftige structuur gehad in de aanpak van voorgeschotelde leerstof. Ik ben wel door mijn opleiding geraakt maar van verschillende disciplines heb ik geen scaffolding ingeprent om nu op terug te vallen. Meestal is het een 'ik heb dit al eens gezien en ik weet dat dit belangrijk was'-gevoel, en vervolgens mijn collega dr. Google raadplegen (of mijn handboek/bijbel als ik die bij heb). De dingen waar ik wél een structuur in heb zijn zo veel gemakkelijker om op terug te vallen en orde te scheppen in de dwarrelende chaos van informatie die binnen komt.
ADHD verklaart ook waarom ik in akute situaties ineens op mijn best ben, duidelijk zie wat er aan de hand is, wat nodig is, luid en duidelijk communiceer en directie geef aan een team. Het is altijd heel opvallend hoe dat plots wegvalt als de urgentie wegvalt, en ik weer schuifelend van onzekerheid bij een ouderejaars/supervisor ga polsen of het plan dat ik in mijn hoofd heb oké is. Ik ben trouwens altijd heel opgelucht geweest om te ontdekken dat ik functioneer in stressvolle situaties, want had ik ontdekt dat ik niet geschikt was als spoedarts dan weet ik niet wat ik dan gekozen zou hebben.

Andere kenmerken die heel typerend blijken te zijn: 

- Mijn intense beleving van emoties buiten mijn controle om (met zelfs nood aan time-outs) en waarvan ik altijd een beetje twijfelde of het een snuifje bipolariteit was (gelukkig voel ik me nooit zo extreem slecht of goed, maar het is wel intenser dan rationeel nodig!)

- Mijn nood aan continue afwisseling en prikkeling. Ik snap eindelijk waarom ik spoed zo leuk vind. En waarom ik na één maand op een andere dienst dan spoed al zeg dat ik me verveel, goed genoeg wetende dat dat niet mogelijk zou mogen zijn gezien ik bijlange na nog niet alles weet wat ik zou moeten weten op die dienst. De shiften op anesthesie waren dodelijk en ik was steeds blij wanneer er 'iets' gebeurde (iets wat anesthesisten echt niet graag hebben, orde, structuur en voorspelbaarheid zijn een must voor hen). Ook het jaar intensieve was een uitdaging op dat vlak: elke dag op hetzelfde uur in het ziekenhuis zijn, elke dag dezelfde patiënten zien op dezelfde manier, dezelfde nota's maken en dezelde medicatie voorschrijven... Ik nam graag nieuwe patiënten op en deed liever de nachten die wat onvoorspelbaarder waren en waar ik alleen maar moest notities maken als er iets belangrijk gebeurde (iets wat supervisie niet snapte, zij hadden een hekel aan het onverwachte)

- Na mentaal intense periodes fysiek uitgeblust zijn en nood hebben aan oplaadtijd. Iets wat ik mezelf nu gun als het kan, ik prop mijn agenda minder vol.

- Hyperfocus, niet alleen in urgente situaties maar ook als ik iets doe dat me interesseert en vooral als mijn batterij wat leger is heb ik sneller verlies van tijdsbesef.

- Rommel, wat ik nu functionele rommel noem! Dingen die ik gebruik slingeren overal rond, vind ik vaak genoeg niet terug, maken het (voor mij) ook gezellig, tot ergernis van mijn vriend. We proberen een middenweg te vinden waar hij mijn rommel laat liggen en ik de dingen die ik niet gebruik netjes een plaats geef.

- Ik word heel vaak nogal direkt genoemd. Ik dacht altijd dat het lag aan mijn Nederlandse genen (kan nog steeds), maar geen filter hebben is blijkbaar ook wel typisch ADHD (overigens, ADHD en autisme zijn alletwee aanwezig op een heel breed spectrum, en ik zit zeker en vast ergens in de zone van beide). Ik ben er bewust van en ben al tactischer geworden, maar basically vind ik direktheid nog altijd een positieve kwaliteit dus dat gaat niet veranderen (ik heb het vaak ook niet door wat het dan juist is dat ik gezegd heb).

Het is waarschijnlijk ook waarom Bonaire zo'n gouden-kooi-gevoel was voor mij en ik mentaal zo diep ben gegaan. Het daaropvolgende contrast Bonaire en intensieve zorgen was ook immens (té veel prikkels). Nu ik weet dat ik continue een bepaald niveau van stimulus nodig heb om optimaal te functioneren, ga ik er toch op letten voor ik weer een carrière- of levens-move kies. Wanneer er niet genoeg prikkeling is word ik gewoon zó apathisch, dan kunnen er nog zoveel boeken te lezen zijn en zoveel cursussen te leren, ik kan er me echt niet toe aan zetten. Ik lijk te vervallen in een soort van basic functionerings-modus waarbij ik volledig disconnecteer en de uren van de dagen gewoon onderga... Not fun. Dat wilt dus ook zeggen dat die positie als arts op een basecamp in een poolgebied voor 6 maanden spannender klinkt op papier dan in het echt, en absoluut niks voor mij is (ik overwoog het vroeger echt). Ik moet ook beter luisteren naar familie en vrienden die een veel objectiever beeld hebben van mij dan ikzelf (en hun vraagtekens al hadden bij Bonaire nog voor ik ging)! Ik snap nu ook het hoge tempo waarin ik leefde voor Bonaire, het was een continue high van positieve emoties, een fontein aan heerlijke ervaringen waar ik maar niet genoeg van kreeg. Elke minuut was volgepland en een dag niks gepland was een dag niet geleefd (toen ik alleen thuis zat met mijn pols in de gips werd ik flink met mezelf geconfronteerd, zonder high). Het was extreme FOMO, en ik betwijfel of ik dat tempo nu nog aan zou kunnen.

Hoe dan ook. Ik sta weer op spoed, ben kapot maar opvallend gelukkig en productiever én ik word weer geprikkeld om mijn kennis bij te schaven. Dit keer mét structuur, zodat ik ook wanneer ik moe ben of wanneer ik 5 patiënten tegelijk zie, ik snel hoofd- van bijzaak kan onderscheiden en effciënt kan handelen.
Ik heb meditatie ontdekt voor ik naar hier vertrok (ik kende mindfulness en meditatie al langer, maar stilzitten en focussen is echt een probleem), en ben absoluut van plan dat verder te zetten. Op één of andere manier veel meer zelfinzichten gekregen dan gelijk welke therapie-sessie die ik ervoor had.
Ik wil nog steeds veel doen maar ik wil er nu ook mijn tijd voor nemen om het te ervaren. Het afgelopen jaar had ik het gevoel veel opzij te moeten zetten om mentaal te bekomen na het werk, wat de laatste maanden gelukkig wel beterde. Er is een burn-out visualisatie van een batterij en het effect van stress, waar ik zeker in de diepere zones verkeerde (het was niet deze maar hier wordt het ook mooi uitgelegd en viel ik zeker onder de 'overspannen' categorie. Nog een aha-moment dat mij nooit door een therapeut is voorgelegd). Dik gefrustreerd met mezelf dat ik zelfs niets leuk meer kon doen omdat ik dan nog meer kapot was, terwijl ik gewoon overstresst was. Lesje geleerd en voortaan ben ik aardiger voor mezelf en neem ik de rust die ik nodig heb (ik ben trouwens ook meer aandachtig hiervoor bij mijn assistent-collega's! Beetje hartbrekend wanneer ik hun opluchting merk dat er iemand het benoemt, zeker wanneer er traantjes bij komen).

Dat allemaal gezegd zijnde, een veel introspectievere post dan gedacht, gaat het dus kortom wel goed hier met mij. Mijn vriend is er ook nog en zorgt voor meer stabiliteit, pikt de steken op die ik laat vallen, geeft mij de ruimte die ik nodig hebt en probeert mijn leven zo makkelijk mogelijk te maken (toch op de momenten dat hij het niet juist moeilijker maakt! ;-) ). Maar jammer genoeg is hij hier nog niet gelanceerd ondanks talloze verstuurde CVs. Ik maak me dus wel een beetje zorgen maar waarschijnlijk moeten we het nog wat tijd geven. Het zal ook wel helpen eens er geld is en we wat meer op stap kunnen met andere mensen. Fingers crossed!